An artist-run space is a gallery space run by artists, thus circumventing the structures of public and private galleries. Artist-run spaces have become realised as an important factor in urban regeneration. This effect was particularly strong in Glasgow, where the city won the accolade 'European Capital of Culture' in 1990, largely due to the large number of artist-run exhibition spaces and galleries.[1] Curator Hans Ulrich Obrist coined the term "The Glasgow Miracle" to describe this. Examples of artist-run spaces include City Racing, BANK, studio1.1, [2] Studio Voltaire, Cubitt and Auto Italia South East in London, Milwaukee's BATHAS Internationale...

...

 

Daniel Gustav Cramer

Μαρία Καραντζή

Μυρτώ Ξανθοπούλου

Κώστας Ρουσσάκης

Μαρία Τζανάκου

 

Επιμέλεια: Γαλήνη Νόττι

Εγκαίνια: Τετάρτη 23.01.2013

23.01.2013 – 03.02.2013


<- αρχείο

Το 3 137, λίγο πριν ολοκληρώσει ένα χρόνο λειτουργίας, πραγματοποιεί για πρώτη φορά μια νέα μορφή συνεργασίας καλώντας μια νέα ανεξάρτητη επιμελήτρια. Με μεγάλη χαρά υποδεχόμαστε την Γαλήνη Νόττι και την έκθεση της ...

Η έκθεση ... αντιμετωπίζει το πως απευθυνόμαστε και τι απευθύνουμε στον άλλον. Πραγματεύεται την ανταπόκριση σε μια εσωτερική ή εξωτερική συνθήκη, τη διαπραγμάτευση μιας κατάστασης, την εξωτερίκευση ως αντίδραση. Έχει να κάνει με τη δυνατότητα επικοινωνίας, έκφρασης ή σιωπής· με τη δυνατότητα συνάντησης με τον άλλον και τη δημιουργία νοήματος.

Τα αποσιωπητικά δηλώνουν ελλειπτικότητα, αυτό που δε λέγεται ως προέκταση αυτού που λέγεται, κάτι που αφήνεται να εννοηθεί, να συμπληρωθεί ή να χαθεί. Αν και γενικά τα αποσιωπητικά δηλώνουν επίσης παράληψη, στην έκθεση λειτουργούν ως μεταφορά για το κομμάτι που αφήνεται ανοιχτό στον αποδέκτη.

Ο τρόπος που απευθυνόμαστε και το τι απευθύνουμε εξερευνάται εδώ κυρίως μέσα από το γραπτό και τον οπτικό λόγο. Κάποια έργα αποτελούνται μόνο από κείμενο, ενώ σε άλλα το κείμενο και η εικόνα συνυπάρχουν. Ακόμα και οι λέξεις οπτικοποιούνται, συνιστούν και περικλείουν εικόνες και σκέψεις, προκαλούν άλλες λέξεις και άλλες εικόνες. Τόσο το κείμενο όσο και η εικόνα αποτελούν στην έκθεση μια μορφή καταγραφής. Ο λόγος των έργων είναι άλλοτε κυριολεκτικός, μεταφορικός, πολιτικός, προσωπικός. Ο τόνος τους είναι από αφοριστικός μέχρι ερωτηματικός. Διατυπώνοντας μία θέση ή μία ερώτηση, μία βεβαιότητα ή μία αμφιβολία, εκφράζουν ένα αίτημα και ταυτόχρονα αναζητούν έναν αποδέκτη μία απόκριση, μία αντίδραση. Η ελλειπτικότητά τους είναι μία εκκρεμότητα για κάτι που μένει να συμπληρωθεί για κάτι που μένει να γίνει. Έγκειται στο ότι αφήνουν ή δημιουργούν ένα πεδίο για διάλογο. Είναι μονόλογοι που επιδιώκουν τη συνομιλία, την ενεργοποίηση ενός χώρου τόσο εξωτερικού, δημόσιου, φυσικού όσο και εσωτερικού, ιδιωτικού, φαντασιακού.

Η συνύπαρξη των έργων δε συγκροτεί μια αφήγηση. Η έκθεση είναι περισσότερο μια συλλογή από αποσπάσματα, ποιήματα, συνθήματα, δηλώσεις, επιστολές και εικόνες που παίρνουν διαφορετικές μορφές και έχουν διαφορετικές καταβολές. Όπως τα αποσιωπητικά δηλώνουν τον κενό χώρο που αφήνεται για να καταληφθεί, έτσι και τα έργα δημιουργούν ένα χώρο που περικλείει τόσο τα ίδια όσο και τον άλλον.

Φωτογραφία: Μαρίζα Νικολάου